Blog Image

ernst

Ducati Clubraces mei 2011

Beslommeringen Posted on Tue, May 17, 2011 12:14:24

Morrie,

Donderdagmiddag reeds vertrokken naar Assen.
Circus Hagen bestond dit keer uit Mama Marti en Ernesto de la Frontera himself.
Bij aankomst op het rennerskwartier stond de sleurhut snel op een aardig plekje, doch daarna moest de voortent er nog aan geknutseld, hetgeen toch tegenvalt met zo’n heftige wind.
Gelukkig stond mama Marti haar mannetje … (bij) …
Vrijdag was het prachtig weer en kon er drie keer met de licht verbouwde Suzuki SV (Hagati) getraind worden. Dat ging van wel goed naar uitstekend en de laatste sessie reed ik zelfs nipt onder de twee minuten (1.59.9) en dat zo vroeg in het jaar en maar een training …

‘s Avonds kwam de rest van het Classics circus inclusief Frank en een paar Engelse vrienden.
Zaterdags naast de twee Classics trainingen ook twee Thunderbike-trainingssessies met de ‘Hagati’. Gedeeltelijk met wat regen maar gelukkig grotendeels droog. Met de Classic Drixton Honda ging het wat beter dan de vorige keer, maar nog niet super. Met de Hagati Suzuki ging het wel goed, al kwam ik niet tot de snelle tijd van vrijdag, vanwege het iets mindere weer.

Veel fans al deze dag: vrienden Frans uit Den Helder en Jaap Brantjes en Tom met een vriend (Bas).
Zondag racedag: Eerst om half twaalf met de Thunderbikes. Het was zowaar droog en mijn start was heel goed. Helaas rij je hier tussen kanonnen met veel meer vermogen; varierend van 120 tot 150 pk en daar steekt de Hagati met zijn schamele 75 veulens wel wat bij af. Toch nog iets van 22 geworden in een veld van 40 dacht iedereen, maar ik kreeg 20 strafseconden, ik stond niet op de goede startrij, volgens de wedstrijdleiding. Dit bleek inderdaad te kloppen, ik had het niet gezien. Beetje dom.

‘s Middags ging de Classics wedstrijd in een enorme hoosbui van start en mijn race duurde precies drie meter! De motor sloeg af en ik kreeg ‘m nooit meer aan de praat. Later bleek het peperdure, superlichte accuutje de geest gegeven te hebben.

Qua resultaat geen denderend weekend, maar wel weer beregezellig en goed gereden met de ‘Hardgaattie’. De fanclub bestond deze dag behalve Jaap en Frans ook nog uit Willis en Sam, die helemaal op de motor uit NoordHolland waren gekomen en nogal verkleumd waren.

Mooi weekend!

Groets, Ernst

Zonda



Klaar af

Beslommeringen Posted on Mon, November 01, 2010 14:39:16

Morrie,

Nou, afscheid nemen van Harry, een geweldige schrijver…

Ook vandaag mijn SV racer verkocht, ook een beetje afscheid…

Toch in twee jaar 2800 train en racekilometers mee gepleegd en enorm van genoten…, ik viel er niet ‘altijd’ af…

Nog een paar fotootjes…

Groets, Ernst



Tien dagen sprakeloos

Beslommeringen Posted on Wed, October 20, 2010 10:20:19

Een Vipassana meditatiecursus, net over de grens in België… Nog nauwelijks bekomen van mijn Asser capriolen, na enkele dagen alweer op weg naar dit voor mij nog onbekende fenomeen.

Ik wist dat ik de hele cursus niet mocht spreken, zelfs geen oogcontact of gebaren mocht maken…, geen telefoon, lees- en/of schrijfwerk.., vegetarisch voedsel, geen koffie, geen alcohol, tabak, medicijnen of drugs… Verder beloven om zich te onthouden van het doden van welk levend wezen dan ook… ( Ik had niet direct plannen in die richting…), zich onthouden van stelen, liegen en seksuele activiteiten. Om vier uur opstaan, acht tot tien uur per dag mediteren en niet van het terrein af… Mmmm…

Bij aankomst kon ik nog wel kennismaken met m’n kamergenoot: Geert, een zeer vriendelijke, bescheiden Belg uit Aalst. Hij werkt ook als fysiotherapeut in het ziekenhuis van deze stad. Ik zei: “Gij woont dus in de schoonste stad van uw land..!” Hij keek mij niet geheel begrijpend aan en begon gelijk over Brussel en Gent…, maar ik repliceerde: “Awel, maar in Aalst staat een Honda fabriekske…!” Nou, dat kon hij wel weer waarderen, hij reed zelf ook op een Honda Shadow… Hierna begon de stilte… De tweede kamergenoot arriveerde laat en bleek op de afgesloten parkeerplaats een zeer dure Porsche gestald te hebben. Ik was wel nieuwsgierig naar zijn beweegredenen en achtergrond, daar piloten van dit soort voertuigen doorgaans toch een redelijk laag geitenwollensokkengehalte hebben, iets wat ik kennelijk hardnekkig met dit soort cursussen associeer… (oordeel, oordeel, enz.) Maar we mochten al niet meer spreken (“edele stilte”).

De volgende morgen, donderdag, begon de cursus echt… en om vier uur op dus… De eerste dagen mediteren met uitsluitend aandacht op de ademhaling… Dit om de geest rustig te krijgen en je te kunnen concentreren. De basis is “Sila”: moreel gedrag… en basis voor de ontwikkeling van “Samãdhi”: concentratie van de geest en de zuivering van de geest wordt tenslotte verkregen door “Pannã”: wijsheid door inzicht… Welnu, als dat zou kunnen…

Het bleek niet alleen mentaal een hele opgave…, ook fysiek viel het alles behalve mee. Ik kan eigenlijk al moeilijk stilzitten, zeker niet zo lang en al helemaal niet op de grond, ook al ligt daar een vrij mager kussentje. Ik had al snel een stoel bemachtigd en dat mocht gelukkig…, er waren meer licht gehandicapten onder de deelnemers die zulks deden. Er waren overigens zo’n tachtig cursisten, evenveel mannen als vrouwen en strikt gescheiden. Anderen hadden speciale meditatie krukjes, meestal met allerhande zit- en steunkussentjes. Het was de bedoeling om minimaal drie sessies per dag een uur volkomen stil zittend te mediteren. Het lukte me uiteindelijk een paar keer… De rest van de meditatie uren kon je dan wat experimenteren met zithoudingen en kiezen: In de zaal of op de kamer.

Tijdens de maaltijden in de eetzaal en het lopen in de tuin kon ik het niet laten anderen te observeren, wat eigenlijk niet de bedoeling was… Naast Hollanders en Belgen, waren er ook andere Europeanen. Zo zag ik een Duitser, die sprekend (maar dan zwijgend en stil) op een jeugdige versie van Karl Marx leek. Een Belg die iets weg had van neef Wout, maar aanzienlijk tengerder en donkerharig…, hij geleek ook wat op een Dobermann, maar dan vriendelijker… Hij had een bobbeltje tussen zijn rechteroor en zijn onderkaak wat tijdens het kauwen naar buiten kwam, tegelijkertijd wipte zijn oor dan op en neer… Er was een soort Griekse Volendammer, althans daar vond ik hem op lijken en hij kuierde zoals vissers dat vroeger deden: Linkerbeen naar voren, gelijk met de linkerschouder… Ik deed dat vroeger ook een tijdje, maar dat was noodgedwongen: Moeder had van ultra zwaar ribfluweel een broek gefabriceerd, die zeer eenvoudig rechtop bleef staan, wanneer je er uiteindelijk uit wist te komen. Moe vertelde later dat die stof voor bankstellen gebruikt werd…(broeder Vonk), ik voor mij denk veeleer dat er kazematten van buiten mee bekleed werden… In ieder geval zat de zwakke plek van het onderharnas bij de gulp… Daar wilde hij wel knikken en aldus voornoemde “kuierpas” mogelijk makend…

Verder een zeer magere man met een nogal rechte en platte neus en een hazenlip. Hij keek wat schichtig en leek erg op Retort, het hulpje van de professor uit de Muppetshow. Hij was zo mager dat hij met gemak lantaarnpalen aan de binnenkant zou kunnen schilderen…, mits aan zulke arbeid enige behoefte zou zijn natuurlijk.

Dan was er nog een vermoedelijke Zwitser. Hij was wat kort gebouwd en zeer onhandig. Hij deed bijvoorbeeld steeds oefeningen na het mediteren om zijn spieren wat te ontspannen…, dan tilde hij een been omhoog waarbij hij steeds bijna omviel… Hij had heel donker haar met een zeer brede scheiding…; waarschijnlijk een nazaat van Wilhelm Tell waarop ook met een kruisboog geoefend was…, iets te laag gemikt, vandaar die scheiding. Hij had ook zeer grote oren, waarmee hij met lichte bries ongetwijfeld op een surfplank zonder zeil het meer van Genève zou kunnen oversteken… Tenslotte Rory Gallagher, althans zo noemde ik hem in gedachte; een knalrode Kelt, die absoluut en zonder twijfel uit Ierland moest komen of anders minstens uit Schotland… Het vuur schoot zo nu en dan uit zijn ogen en hij kon bijna niet rustig bewegen. Tijdens het wandelen vloog hij voortdurend iedereen voorbij… Er waren nog veel meer indrukwekkende mensen, maar ik laat het hierbij.

Op een dag zat ik naast Willem Tell junior, tijdens de maaltijd. Hij zat wat op Mr. Bean-achtige wijze met een zakdoekje aan zijn verkouden neus te prutsen, tot hij plotseling moest niezen. Hij deed dit zo krachtig dat zijn bord vrijwel meteen geheel leeg was en dat van mij weer een stuk voller… Ik had echter ineens niet zoveel trek meer.

Ter aankondiging van de diverse sessies, of maaltijden klonk er steeds een luide gong. Die hing buiten aan een boomtak en was overal hoorbaar. Mijn kamergenoot Geert, de Belg, was steeds zeer alert en vrijwel immer als eerste bij de meditatiehal of de eetzaal. Hij kwam al in actie vóór de gong… Dit viel nogal op en later probeerde hij zich wat in te houden en een beetje links of rechts af te slaan, maar toch wel steeds evengoed als eerste te arriveren… Ik vond het erg knap.

De maaltijden waren dus eenvoudig vegetarisch, maar meestal wel erg goed en smakelijk. Ik wist soms in het geheel niet wat het was, maar och… Het smaakte beter dan de tulpenbollen die ik in de oorlog altijd moest eten… Grappig was wel dat de ontlasting mij erg deed denken aan de Olvaritluiers van Merijn en Tom van vroeger, om even met een Zaans kwartiertje te besluiten. Na het eten was het de bedoeling even zelf je bord en bestek af te wassen. Ik zat weer eens naar Willem T. te kijken terwijl hij zorgvuldig aan het afwassen was. Er stond onder de afwastafel een klein rond pedaalemmertje met een wat afgestompt pedaaltje… Hij stond met zijn schoenpunt precies boven dat stompje en omdat hij zich bij zijn schoonmaakwerkzaamheden steeds naar voren boog, wipte het dekseltje steeds onopgemerkt omhoog als het bekje van Kermit… Ik zag het echter wel en kon mijn lachen bijna niet houden bij het aanschouwen van deze onbedoelde Muppetshow…

Het was verder toch wel vreemd om de hele periode als Zombies over het terrein of door de gebouwen te gaan. Mensen leken hierdoor ook humeurig of soms zelfs onaardig. Het viel ook niet mee en hoewel iedereen beloofd had tot het einde te blijven haakten er uiteindelijk toch een paar mensen af, een stuk of vier vijf. Daar was in ieder geval een wat oudere man bij die waarschijnlijk diabetes had en kennelijk teveel ontregeld was geraakt door het nogal afwijkende leefschema.

Na negen dagen mochten we dan eindelijk op zaterdagmorgen rond tien uur weer spreken…! Dat was een vreemde gewaarwording. Ik was mijn stem zowaar een beetje kwijt! Er kwam een wat hees geluid uit en het duurde wel een uur voordat ik weer een vertrouwd geluid kon produceren…

Er kwamen nogal wat apen uit mouwen: Rory was helemaal geen Ier of Schot, maar geboren en getogen Amsterdammer… Mijn derde kamergenoot en Porscheman was een hoge pief met functies in verschillende raden van commissarissen van diverse multinationals en meestal werkzaam in het midden oosten, maar een uitermate aardige vent waarmee het prima praten was. Iedereen bleek eigenlijk gewoon erg aardig… Geert bleek verder veel van het Boeddhisme te weten en was ook al veel in het verre oosten geweest. Ik wist al dat hij een goede voetballer was geweest, maar vroeg hem nu op welke positie hij vroeger speelde. Zijn antwoord verhelderde weer een hoop: “Awel, ik was altijd vooraan hè, ‘ne echte spits…!”…

Zondagmorgen mochten wij onze kamer zelf even schoonmaken en daarna ging iedereen weer huiswaarts…

Het was een zeer bijzondere ervaring, waar ik erg veel van geleerd heb.

Bijzonder was ook dat de hele cursus min of meer gratis was… Er werd door oud studenten gekookt en gewerkt aan onderhoud van gebouwen en tuin… Door op zaterdag een vrijwillige bijdrage te doneren kon iedere cursist iets terugdoen. Dat werkt dus echt…! Er wordt namelijk nog steeds uitgebreid op het terrein en de meditatie hal was bijvoorbeeld net nieuw…

Op de terugweg heb ik nog twee deelneemsters meegenomen die de heenreis per trein en bus hadden gedaan, maar in Alkmaar en Kolhorn bleken te wonen en het wel fijn vonden met de Toyota mee terug te kunnen. Gerrie uit Kolhorn bleek een doorgewinterde Vipassana beoefenaar te zijn die de cursus reeds zes maal had gedaan en in Schagen op de Witte Paal(!) een centrum voor o.a. Taichi en Qigong drijft, samen met haar man… Verder is zij ook actief met Chinese geneeskunde… Ik ben ook op de terugreis al doende nog weer veel wijzer geworden… Mooi!

Ernst



Uitgeraasd

Beslommeringen Posted on Wed, October 06, 2010 12:45:22

Het laatste Suzuki SV racegebeuren begint op zaterdag 2 oktober wat regenachtig en ook nog haperend. Bas, een vriend van Tom, wil wel met ons mee naar Assen, inclusief vriendin. Een beetje fanclub is nooit weg natuurlijk… Na zes minuten voor zijn deur te hebben gewacht, komt er eindelijk iets van beweging richting Toyota, maar wederom aarzeling bij het instappen… Mijn toch schier eindeloos geduld raakt wat op…, maar ik spreek desalniettemin allervriendelijkst: “Nou, kom op…!” De twee stappen in en we kunnen gaan. Even voor Middenmeer besluit Bas dat hij toch te beroerd is en naar huis wil, hij belt zijn vader en ik drop Bas plus lief bij de bushalte…

Een beetje laat arriveren wij in Assen, waar het nog steeds regent. De eerste training verloopt aldus op een natte baan en wat ons betreft zeer rustig, zowel Tom als ik hebben duidelijk de intentie er op te willen blijven zitten… Resultaat: Tom dertiende en ik de twaalfde startplek. Wij staan naast Steven van Haren ( van de ‘You tube’ SV filmpjes ) en Coen Pijnenburg ( niet van de ontbijtkoek; wij happen derhalve ook nooit naar Coen ). Ondanks het mindere weer toch een goed sfeertje. Het wordt droog en na de enkele training zullen wij nu twee wedstrijden rijden. De eerste wedstrijd is vroeg in de middag en de baan is dan nog behoorlijk nat met slechts hier en daar een droog spoortje. Na de start zitten Tom en ik zo rond de elfde plek. Ik ga een keer veel te wijd door de Strubben en Tom komt binnendoor. Ik besluit achter Tom te blijven en niet aan te dringen. Na tweederde race is de baan echter veel droger geworden, doch Tom blijft een beetje hetzelfde tempo rijden. Ik ga er toch maar voorbij en maak wat meer vaart. Meer dan een elfde plek zit er echter toch niet in…, Tom wordt twaalfde. Tom boft hiermee zeer…, met deze plek wint hij de Pirelli bandenset ter waarde van 260 euro…, mooi!

Voor de tweede race, aan het eind van de middag is de baan zo goed als droog. Tijdens de opwarmronde zie ik slechts hier en daar een nat spoortje. Mijn start is wel goed en ik heb een redelijke aansluiting met de eerste zes/zeven. De eerste ronde gaat goed, maar in de tweede omloop gaan er in de snelle Stekkenwal bocht plots drie rijders onderuit. De rest, waaronder ik, komen er gelukkig goed langs, maar achter mij gaan er nog twee onderuit, hier zit Tom helaas ook bij… Er is direct een rode vlag situatie, waarbij de wedstrijd dus wordt stilgelegd en de rijders zich verzamelen in de pitstraat. Ik hoor nu pas van Tom, maar ook dat hij okee is. Er blijkt een flink oliespoor te liggen, veroorzaakt door een Junior Cup rijder, die zijn oliedop vergeten was… Dan na een klein kwartiertje een herstart. Ik ben weer goed weg en zit rond de zevende plek. Ik passeer, twee rijders, ga goed door de schoongemaakte Stekkenwal en ga stevig de Bult in… Bij het aanremmen/insturen gaat het echter mis… Ik ben de motor volledig kwijt en kletter op het asfalt… Vlak achter mij doet Johan Hogenes ongeveer hetzelfde… Kennelijk ligt hier ook een beetje olie… Het maakt niet meer uit… Wij liggen een beetje op een rot plek en er is weer een rode vlag. Ik voel (alweer) mijn rechter enkel en ben ook wederom met mijn schedel op het wegdek gestuiterd.

Hoewel wij Hagens befaamd zijn om ons veelal harde hoofd, voel ik mij toch wat duizelig. Best vreemd, sterretjes wanneer het niet echt duister is… Mijn krasse knar is weer eens een bekrast exemplaar… Gelukkig heeft de deugdelijke valhoed weer uitstekend werk gedaan. Als ik in het medisch centrum lig, weet ik even niet wat er precies gebeurd is en helemaal niet hoe ik er gekomen ben… Dat is best raar. Gelukkig dat dokter van der Vorm mij vroeger al met een ‘tankje’ vergeleek en ik heb best baat bij die gedachte…

Tom ontfermt zich over mij en de spullen en met hulp van Steven en Coen wordt de ‘zooi’ weer in de bus geladen. Ik kan wel op de voet staan en besluit dat er niets gebroken is en bezoek aan ziekenhuis en zo niet nodig is.

Tom mag van mij naar huis rijden… Paoline is net thuis, na een operatie en zo kan Tom daar mooi heen. Ik ga mijn wonden thuis op de bank likken en Mart overtuigen van mijn atletisch lichaam en herstelvermogen, flexibiliteit, ijzeren wil en nog veel meer onzin… Ach, dat maakt het leven nu zo aangenaam…

Beetje lastig is dat ik zondag mijn ‘Black Bomberdag’ in Schagen heb georganiseerd, waar ik natuurlijk wel bij moet zijn… Ook dat is echter met veel dank aan Marti, Tom, Klaas Poutsma en Frans Forrer weer geheel gelukt… Zondagavond eindelijk rust. Er zit me maar één ding een beetje dwars…, ik weet niet hoe de laatste wedstrijd, na de tweede herstart is verlopen en ben ook benieuwd naar het eindklassement… Ik weet dat ik na de voorlaatste wedstrijd ben gezakt van de zevende naar de achtste plaats…, maar nu…?

Maandagochtend, vlak voor dit schrijven, constateer ik pas via de KNMV Cup site dat ik achtste in de eindstand gebleven ben… Niet zo mooi als vorig jaar, maar toch wel goed en zeer bevorderlijk voor mijn herstelproces…

Het was ondanks de asfaltuitstapjes toch weer een mooi jaar. We stoppen met de Cupraces, hebben weer veel te knutselen, al valt de schade reuze mee en dan zien we wel…

Eerst even vanaf woensdag tien dagen mediteren in België… ( Vipassana )…

Ja, ben zelf ook erg benieuwd…

Errunst



Assen, 25/26 september

Beslommeringen Posted on Wed, September 29, 2010 15:46:47

Het laatste KNMV Classics evenement van dit jaar en hoogstwaarschijnlijk sowieso míjn laatste wedstrijd in deze discipline.., vond afgelopen weekeinde plaats in Assen, tijdens de ONK ‘race of the champions’.

De weergoden leken ons aanvankelijk ogenschijnlijk minder goed gezind, maar dat viel uiteindelijk alles mee…; het meeste nat viel er naast… Maar wij troffen het echt, twee vrijwel droge trainingen, opwarmsessie en race, terwijl het tussendoor toch regelmatig regende.

Vrijdagavond het ‘rijdend onderkomen’ opgehaald bij Jan en Anneke en dan op het rennerskwartier een plekje zoeken in de ‘Classics corner’.

Onvolprezen Frans was op de valreep toch wederom bereid gebleken als begeleider op te treden en zijn vaardigheden als kok/poetser/butler en ‘mental coach’ ten toon te spreiden, teneinde mij nog optimaler te kunnen laten presteren… Welnu, dat laatste viel niet mee, al lag dat allerminst aan Frans. De bokkige viercilinder heeft het hele jaar nog niet datgene aan potentie kunnen etaleren wat ik gehoopt en verwacht had…, maar dat ligt geheel aan mezelf, een kwestie toch weer van prioriteiten stellen en voldoende aandacht geven.

Frans zorgt ook altijd voor aanvullende proviand… Hoewel Marti een hoeveelheid voedsel poneert waar men makkelijk de Kerstdagen mee haalt, had Frans nog een stuk of twaalf pizza’s, snoepgoed en drinkwaar meegenomen… “Heb je het laatste VIVO-filiaal in Den Helder óopgekocht?” vroeg ik verbaasd, doch Frans antwoordde ontkennend…

In de eerste training ging het niet echt beroerd, maar ik miste gewoon veel vermogen, de motor komt te moeizaam op toeren en ook niet hoog genoeg…, toch nog een elfde plek. Daarna de benzine filters verwijderd en dat leek een aardige optie, want in de tweede training kwam de motor qua toerental bovenin af en toe wel goed ‘door’. Acceleratie was echter minder en de rondetijden wezen dat ook uit… Twaalfde plek uiteindelijk, waar vriend Frank tiende stond.

Zaterdagavond feest in de tent van ‘Sjabbo’… Hij stopt er mee en wilde dit vieren. Erg gezellig, dat was het zeker… Na al die pizza’s van Frans lustten wij wel een slokje…

Zondagmorgen, tijdens het ontbijt, gaat mijn mobiel…, het is Sam die voor de poort staat. Ik moet er even heen om hem binnen te loodsen met een kaartje. Hij is op de motor…, de dappere! Het is namelijk nog mistig, zo vroeg en dus berekoud, zelfs voor deze wilskrachtige westfriese ‘diehard’…

Na Sam in het elektrische oventje in de caravan ontdooid te hebben, kan hij weer praten en zelfs bewegen. Ondertussen wijd ik mij met overgave maar weer eens aan carburateurs, gasnaalden en sproeiers om te pogen de fiets wat optimaler te krijgen. Het lukt net om op tijd voor de opwarmsessie de motor weer bedrijfsklaar te hebben. Tijdens deze sessie blijkt een en ander geheel verkeerd te zijn… De motor loopt nu nog beroerder… Ik lijk de weg een beetje kwijt… Er is echter nog een hele tijd te gaan tot de wedstrijd en ik ga toch maar weer wat wijzigen en terugstellen…

De wedstrijd is aan het eind van de middag en het is net weer droog. Mijn start is vrij goed, helaas verlies ik in de ‘Strubben’ veel terrein doordat de motor weer uit de versnelling schiet. De motor loopt verder wel weer beter dan ’s morgens en komt af en toe weer op ‘vol vermogen’… Vóór mij zie ik op afstand Bernard Bakker op zijn ABSAF en ik weet de afstand te verkleinen. Achter mij jagen echter Colin Stockdale ( vriend van Frank en tevens Engelsman) en Frank Lemstra zelf… Een eencilinder gevolgd door drie viercilinder Honda’s derhalve… Ik weet Bernard er een keer uit te remmen, maar hij accelereert mij zo weer voorbij. Ik kan wel volgen maar wordt vervolgens voorbijgestoken door Colin en Frank op het rechte eind. Ondanks af en toe mis schakelen en de acceleratie problematiek kan ik toch steeds weer aanhaken en af en toe zelfs inhalen… Dit stuivertje wisselen herhaalt zich enkele malen en onze schitterende strijd duurt de hele race van twaalf ronden… Prachtig! Aan het eind van de race begint ook Franks vierpitter wat in te houden en kan ik hem voor blijven. Het lukt door achterblijvers net niet om voldoende bij Colin aan te haken in de laatste meters, zodat hij achter Bernard tiende wordt, ik dus elfde en Frank twaalfde… Winnaar is Niek Leeuwis, die in een ronden lang gevecht Jan Frank Bakker nipt weet voor te blijven… Derde man is Jarno Jonker die reeds Nederlands kampioen is.

Na afloop krijg ik van Sam een fraai en fleurig boeket, omdat het ook mijn laatste ONK race is… Hierna de boel afgebroken en vlak voor het donker de caravan weer bij Anneke en Jan gestald. Het was weer een aangenaam race weekend…, luisterrijk, maar toch leerzaam…

Ernst



Botsing

Beslommeringen Posted on Sat, September 11, 2010 13:34:44

Column 12 – 11 September 2010

Op een van mijn vele huis/school vice versa ritjes op de Harley belandde ik eens in nogal grote drukte op de Hoofdweg in Amsterdam.

Men rijdt geen motor om in een file plaats te nemen, dus ik reed keurig netjes links de rij auto’s voorbij. Ergens halverwege zat er zomaar een ‘gat’ in de reeks voertuigen en een automobilist in een Peugeot die rechts geparkeerd stond, meende zijn kans schoon te zien en dook in het gat teneinde al draaiend zijn weg in tegengestelde richting te vervolgen. Hij had mij niet gezien…, ik hém te laat… Zijn linkervoorwiel kwam vrij stevig in aanraking met de rechterachterkant van mijn voertuig en met een fraai boogje belandde ik onzacht op het asfalt…

Na zonder noemenswaardig letsel weer opgekrabbeld te zijn en de Harley weer overeind gezet te hebben, merkte ik dat de motor niet meer voor of achteruit wilde. De uitlaat bleek nogal plat en tegen de achterband geplet te zitten. Met behulp van wat bereidwillige omstanders en een zeer geschrokken Peugeotbestuurder (je voelt je soms helemáál niet lekkerder in zo’n franse pedaalemmer…) sleurden wij de H.D. naar de kant van de weg.

De Peugeotist en ik bleven alleen achter. ‘Heeft u wellicht een ijzeren staaf of iets dergelijks bij zich?’ vroeg ik maar eens, teneinde de thans ontstane patstelling te doorbreken. Hij rommelde vervolgens wat in zijn kofferbak en kwam met de krikslinger aan. Ik woog het fragiele franse stangetje, dat weinig overtuiging uitstraalde, maar stak het draai-instrument toch maar tussen achterwiel en uitlaatdemper en probeerde aldus met buigbewegingen het wiel wat vrij te maken.

Er zat meer beweging in de slinger dan in de uitlaat, maar met veel moeite lukte het tenslotte het wiel net vrij te krijgen. De krikstang had nu echter wel een geheel ander uiterlijk gekregen. De eigenaar leek echter niet diep onder deze modelwijziging gebukt te gaan… Hij vond alles ook echt zijn schuld en ik wilde hem die overtuiging zeker niet afnemen. Als arme scholier had ik niet eens een originele uitlaat op de Harley gemonteerd, het betrof hier een aangepaste Zündapp Bella ( scooter ) demper, waarvan ik het uiteinde en vrijwel het gehele binnenwerk gedemonteerd had. De waarde van het gereduceerde uitlaatblik was derhalve minimaal en een vergoeding van 25 gulden meer dan billijk. Dit kreeg ik vlot van de Peugeotomobilist en beiden waren we hiermee tevreden.

De man had inmiddels zijn auto weer rechts geparkeerd, maar voor ik mijn weg kon vervolgen riep hij nogal verontrust mijn hulp nog even in: ‘Hij stuurt zo raar..!’ sprak hij verbaasd. ‘Wil je even kijken?’ Nu had ik in die dagen nog erg weinig kijk op autotechniek, maar was wel van goede wil… Het leek mij dat de voorwielen thans wel extreem veel toespoor vertoonden, zeker was de linker stuurstang danig verbogen. ‘Wil je er even mee rijden, om te kijken of dat nog kan?’ vroeg de man nu onzeker.

Daar ik net een paar weken ook mijn vierwielig brevet had, kon dat ook nog legaal. Ik stapte dus achter het stuur naast de eigenaar en we reden een blokje om.., er was inderdaad nauwelijks mee te rijden. Ik werd door het gehobbel van het voertuig en het gekwetter van de eigenaar nogal afgeleid en zag wat laat dat er juist een brigadierster van de politie al fluitend overstak met een hele horde schoolkindertjes in haar kielzog… Verwoed zocht ik met mijn rechtervoet het rempedaal maar vond dit o zo belangrijke vertragingsorgaan te laat… De politiedame bleek gelukkig uiterst kleine voeten te hebben, zodat ik net niet over haar tenen crosste… In de spiegel zag ik echter wel hoe zij met een rood hoofd nogal woest richting Peugeot gesticuleerde.

Ik adviseerde de man na het korte analyserende ritje ernstig een garage te bellen en er met deze wanstaltige wegligging niet verder mee te chaufferen…, ik bedoel…, voor je het weet heb je een botsing…

Ernst Hagen



Het tentamen

Beslommeringen Posted on Sat, September 11, 2010 13:28:33

Column 11 … 8 September 2010

Veel bekeuringen voor te snel rijden heb ik indertijd niet opgelopen in mijn Harley tijdperk. Eigenlijk zou je misschien juist beloond moeten worden wanneer je met zo’n trage tweewieler überhaupt een snelheidslimiet weet te overschrijden…, maar goed. Mijn biologieleraar van weleer en mijn moeder denken daar heel anders over. Toch werd ik weleens staande gehouden, zoals die befaamde keer zonder licht op mijn verjaardag…

Een andere keer, openbaarde zich plots een vreemd euvel aan de H.D., wat mij niet zeer ernstig toescheen, maar wel erg hinderlijk. Bij het bedienen van de achterrem, hoe lichtjes ook, sloeg deze onmiddellijk vast en blokkeerde aldus het achterwiel. Er bleek hier geen enkele dosering qua vertraging meer mogelijk. Tja, dat is nogal lastig bij dit type Harley, daar er weliswaar ook nog een voorrem aanwezig is, maar de werking hiervan meer puur symbolisch is… De oorzaak van het achterste agressieve remgedrag, kon ik zo niet een, twee, drie achterhalen. (Later bleek de centreerbout van de remschoenen gewoon wat los te zitten…)

Goede raad was enigszins kostbaar, daar ik de volgende morgen naar school moest om een belangrijk tentamen af te leggen en daar ook nog enige noeste denkarbeid voor diende te verrichten. Geen tijd voor gesleutel derhalve.

Ik besloot de gaffel aan het eind van de remstang maar los te koppelen van de remhevel aan de ankerplaat en de stang met een touwtje aan het frame te binden. Ik geef toe, een weinig elegante en best gevaarlijke oplossing, maar een vergeet- of paniekreactie op de rem en een dan blokkerend achterwiel leek mij ook niet tof… De loskoppeling werd overigens mooi aan het oog onttrokken door de lederen rechter zijtas en zo moest het maar.

Van Zaandam naar Amsterdam Zuid is geen wereldafstand, maar toch wel listig met slechts een wat schoorvoetend werkende voorrem… en met korte benen en schoenmaat 42 doe je ook niet veel extra’s…

Vol goede moed en een hoofd vol vergaarde tentamenkennis toog ik ’s anderendaags op pad met de Harley. In de buurt van Nieuw West gebeurde het…, het noodlot leek onbarmhartig toe te gaan slaan… Ik belandde in een politiefuik. Iedereen werd van de weg gedirigeerd en vervolgens uitgebreid gecontroleerd. Ik kreeg een uiterst vervelend gevoel in mijn buik. ‘Rustig blijven…, vluchten kan niet meer…’, bedacht ik mij nog juist bijtijds. ‘Wat er ook gebeurt…, ik blijf op de motor zitten…’…

‘Papieren alstublieft’, klonk het hoopvol uit de mond van de nog jonge diender. ‘Ah, die zijn voor elkaar en kloppend’, dacht ik nog blij… Dat bleek inderdaad in orde, maar nu werd het lastig. De ambtenaar in functie had reeds een rondje om mijn voertuig afgelegd (waarbij ik heel blij was met de rechter zijtas…), de banden en uitlaat aan een licht onderzoek onderworpen en vroeg nu: ‘De remmen meneer, zijn die in orde…?’ ‘Maar natuurlijk…!’ loog ik onmiddellijk voortvarend met mijn mooiste verontwaardigingsmimiek. Heel in de verte meende ik meteen weer het vage geluid van een kraaiende haan te vernemen…. Ik begon vervolgens direct met ingeknepen voorrem verwoede voorwaartse bewegingen met het hele lijf te maken ten bewijze van het welhaast superieure vertragingsmechaniek mijner motorvoertuig… De moderne veldwachter knikte instemmend en welwillend.

‘En achter…?’ vroeg hij nu. Meteen trapte ik op de achterrem, het touwtje stond enige beweging moeiteloos toe en ik keek verwachtingsvol naar mijn rechtervoet, teneinde de aandacht van de nog immer ingeknepen voorrem af te halen, wederom heftig voorwaartse bewegingen makend.

De totale actie was kennelijk overtuigend genoeg geweest, hoewel ik heel iets van argwaan meende te bespeuren. De man in uniform knikte kort en sprak de verlossende woorden: ’Mmm, karren maar…!’ Welnu, dat deed ik…

Zelden heb ik mij zo opgelucht, maar ook wel schuldig tegelijk gevoeld. De opluchting won het wel glansrijk. Bijkans zingend bereikte ik zonder ongelukken de school….

Het tentamen lukte ook nog…

Ernst Hagen



Fietstochtje

Beslommeringen Posted on Tue, August 24, 2010 15:56:44

Op een mooie maandag de fiets gepakt en via allerlei fraaie weggetjes door de Heerhugowaard en de Schermer richting Zaanstreek. Op zeker moment, zo rond een uur of twee, net voorbij West Graftdijk nabij het Alkmaardermeer even gestopt bij een rustieke stopplaats teneinde een ijsco te nuttigen. Er staat daar een blauwe ‘Snackcar’, een voormalige bestelbus, thans omgetoverd tot eenvoudig smulpaleis. Ook is er een summier terras en één en ander lijkt vooral ten faveure van de veelvuldig aan de kant afgemeerde watersporters en hun voornamelijk gemotoriseerde doch knusse scheepjes van diverse vormsels en afmetingen… Gezellig…

De strategische ligging van de rustplaats maakt het echter ook voor fietsers en andere weggebruikers mogelijk even te stoppen. De kennelijke uitbater van de bescheiden horecagelegenheid zat ietwat scheef, vormloos en onderuitgezakt op een wit plastic terrasstoeltje niet echt zonnig kijkend de baas uit te stralen. Hij was nogal corpulent, maar toch sportief gekleed in zo’n grijze ‘campingsmoking’ met neergelaten capuchon en de flinke voeten gestoken in hagelwitte sportschoenen, welke zo te zien, nog nimmer in díe actie hadden hoeven komen alwaar zij oorspronkelijk voor ontworpen leken. Ik schatte de man zo rond de 45 jaar. Zijn vrouw, een licht afgetobd type, stond in de wagen de frituur en koelkasten te bedienen, geassisteerd door, naar ik aanneem, een zoon van een jaar of veertien. Er was ook nog een wat jonger zusje, dat zich in de buurt van de man op het terrasje ophield. Terwijl ik mijn ijs bestelde, hoorde ik de man voortdurend aanwijzingen tot arbeid geven aan de jongen en het meisje, die redelijk braaf deden wat er gevraagd werd. Ik bespeurde iets meer weerstand bij het zusje dan bij de broer. Er was redelijk wat klandizie op dit moment, maar voor de man geen enkele aanleiding om een helpende hand te bieden.

Na het koude lekkers verorberd te hebben, wat mij nog altijd weinig tijd of moeite kost stapte ik weer op mijn rijwiel en keek nog even verlekkerd naar het reclamebord van de heuse Dobben croquetten met verse witte broodjes… De wat bedompte sfeer deed mijn twijfel over eventuele verdere consumptie echter snel teniet en tijdens het standvastig wegpeddelen realiseerde ik mij dat dit voornamelijk door de bazige dikkerd veroorzaakt werd.

Mijn fietstocht voerde mij nu langs de Zaan tot aan Zaandijk, waar ik onder andere even pauzeerde bij zwager Reinier, Lars en buurmeisje Bodil… Daarna een rondje Zaandam en via de Oostzijde weer ‘omhoog’ naar het noorden, daar de tijd niet stilstaat en nog een flink eind te gaan richting ’t Veld.

De terugreis voerde mij prompt weer langs het eerdere rustpunt met de blauwe bikbus, alleen was het nu vier uur later. De bolle uitbater bleek nog in exact dezelfde houding op zijn plastic meubeltje te zitten en wekte volstrekt niet de indruk zich inmiddels serieus verroerd te hebben, laat staan zijn sportpantoffels te hebben gebruikt. Waarschijnlijk was hij erg moe… De zoon was het terrasje al aan het ontmantelen, het meisje deed wat landerig en de vrouw nam mijn bestelling op. Ik had toch maar besloten tot het nuttigen van maar liefst twee broodjes Dobben…, die toch al wel geruime tijd mijn aandacht danig fixeerden. De aangekondigde versheid van de bolletjes viel helaas nogal tegen…, de Dobbers zelf daarentegen waren prima.

De ietwat morsige uitbuiter/uitbater deed ondertussen licht lelijk tegen het dochtertje. Kennelijk voldeed het wicht niet helemaal aan zijn wensen en eisen of speelde haar landerige reactie een rolletje… Ze wist echter precies hoever ze gaan kon en overspeelde haar handje net niet… Een nu al door de wol geverfd vrouwtje met veel intuïtie… Gelukkig maar.
Ik bespeurde een licht groeiende aversie bij mezelf tegen de luie, onverlichte potentaat en vroeg mij af waartoe deze mens nu eigenlijk diende. Ik geef toe: Geen verheffende gedachte mijnerzijds en niet getuigend van veel empathie of compassie…, maar het antwoord op mijn contemplatie kwam toch snel.

Een juist gearriveerde klant bestelde maar liefst voor zes personen patat en ook nog vier frikadellen. Ik dacht nog: ‘Tjonge, deze heer heeft trek…!’ Maar mijn abuis bleek even later toen de man al deze hartige versnaperingen ingepakt en wel mee nam naar vermoedelijk wat hongerige huisgenoten of vrienden. De ijverige vrouw achter de frituur noemde de te betalen prijs voor al dit krachtvoer en de bolle baas greep onmiddellijk in… Hier werd krachtig doch resoluut een rekenfoutje in een nanoseconde hersteld…

‘Kijk’, dacht ik… ‘Hij kán wel wat…!

Ernst



Next »