26-07-’10

Eindelijk weer eens op het lange circuit van Zandvoort rijden, dat gingen Tom en ik doen, afgelopen maandag. Paoline ook mee, voor de gezelligheid en het maken van foto’s. Jerzy, een vriend van Tom op een ouder type Suzuki SV ging op de motor, maar ook circuit rijden. Wij hadden drie SV’s mee in de bus en op de aanhanger. Ik wilde de oude ‘grijze’ SV weer eens proberen, na wat veranderingen in het inwendige en de ‘zwarte’ competitie-fiets ook mee… We konden maar liefst vijf sessies rijden dus dolle pret in het verschiet…

Alleen regende het aanvankelijk een beetje en de baan had nog natte plekken tijdens de eerste oefening. Opletten dus… Maar het ging goed. Tijdens de tweede sessie was alles droog en kon er serieus gas gegeven worden. De baan was nu wel bekend en de tijden gingen omlaag… De derde sessie zou ik ook nog met de ‘grijze’ rijden en daarna de ‘zwarte’ pakken. Er waren nogal veel deelnemers in onze groep en sommigen met snel materiaal, maar soms zelf niet zo snel… Dat ging mij opbreken… In de Hugenholzbocht, een bekende en nog oude linker Zandvoortbocht, die mij goed ligt, dacht ik even een langzame deelnemer op een snel kanon buitenom te passeren… Ik was er al voor driekwart langs toen hij z’n motor wat oprichtte en meteen naar buiten dreef… Daar zat ik nog… Ik was verder kansloos toen hij tegen mij aanknalde en vloog met een fraaie salto door het zwerk. De SV knalde tegen de vangrail en de bandenstapel en ikzelf met mijn valmuts hard op het asfalt… Ben ik toch ook eens op mijn achterhoofd gevallen… Gelukkig raakte ik de motor verder niet. Mijn SVeetje was zo ongeveer totall loss. Ik had verder eigenlijk niets…

Na de brokken geborgen te hebben, toch de zwarte maar gepakt voor de laatste twee sessies. Ik kon de helm van Jerzy lenen, die van mij was toch iets teveel gekraakt. Na twee ronden met de zwarte al een rode vlag situatie, er was alweer iemand gevallen… Na de herstart even rustig aan om de banden weer wat op te warmen en daarna flink op het gas want het was inmiddels mooi weer geworden en ik had er wel zin an… Dat ging goed tot de Vodafone-bocht ( wie verzint zo’n naam…) daar gleed de SV zonder enige waarschuwing plots onder mij vandaan en met een gangetje van 80 ging ik de grindbak in. Dat ging bijna goed, maar mijn voet klapte toch een beetje dubbel en ik hinkepinkte stuurloos door het grind… De pijn kwam wat later…

De motor had gelukkig nauwelijks schade… Ik mocht even mee met de ambulance naar het medisch centrum, waar een aardige dokterin vond dat mijn hartslag niet helemaal klopte… “O, maar dat klópt wel hoor mevrouw…, dat is een familietrekje, ben ik onlangs achter gekomen…!” Zij vond het toch nodig dat ik daar eens serieus naar laat kijken… Mart ook, en dat is erger…

Afijn, ik zit nu thuis mijn wonden te likken en ga morgen maar eens naar de huisarts… Tja, eigenlijk moet ik zaterdag weer op Assen rijden en zoek nu een been om op te staan…

Na alle brokstukken eind van de maandagmiddag opgeruimd te hebben gingen we weer naar huis… Ik heb zelf maar gereden, om te kijken of dat ging…. Het ging…. Paoline was het er niet mee eens en vond mij net zo eigenwijs als Tom… Heb ik het gelukkig toch niet van een vreemde… Tom is overigens veel verstandiger, hij heeft net zo vaak gereden als ik maandag en bleef er gewoon op zitten… Zoals het hoort…

Ernst