Blog Image

ernst

Botsing

Beslommeringen Posted on Sat, September 11, 2010 13:34:44

Column 12 – 11 September 2010

Op een van mijn vele huis/school vice versa ritjes op de Harley belandde ik eens in nogal grote drukte op de Hoofdweg in Amsterdam.

Men rijdt geen motor om in een file plaats te nemen, dus ik reed keurig netjes links de rij auto’s voorbij. Ergens halverwege zat er zomaar een ‘gat’ in de reeks voertuigen en een automobilist in een Peugeot die rechts geparkeerd stond, meende zijn kans schoon te zien en dook in het gat teneinde al draaiend zijn weg in tegengestelde richting te vervolgen. Hij had mij niet gezien…, ik hém te laat… Zijn linkervoorwiel kwam vrij stevig in aanraking met de rechterachterkant van mijn voertuig en met een fraai boogje belandde ik onzacht op het asfalt…

Na zonder noemenswaardig letsel weer opgekrabbeld te zijn en de Harley weer overeind gezet te hebben, merkte ik dat de motor niet meer voor of achteruit wilde. De uitlaat bleek nogal plat en tegen de achterband geplet te zitten. Met behulp van wat bereidwillige omstanders en een zeer geschrokken Peugeotbestuurder (je voelt je soms helemáál niet lekkerder in zo’n franse pedaalemmer…) sleurden wij de H.D. naar de kant van de weg.

De Peugeotist en ik bleven alleen achter. ‘Heeft u wellicht een ijzeren staaf of iets dergelijks bij zich?’ vroeg ik maar eens, teneinde de thans ontstane patstelling te doorbreken. Hij rommelde vervolgens wat in zijn kofferbak en kwam met de krikslinger aan. Ik woog het fragiele franse stangetje, dat weinig overtuiging uitstraalde, maar stak het draai-instrument toch maar tussen achterwiel en uitlaatdemper en probeerde aldus met buigbewegingen het wiel wat vrij te maken.

Er zat meer beweging in de slinger dan in de uitlaat, maar met veel moeite lukte het tenslotte het wiel net vrij te krijgen. De krikstang had nu echter wel een geheel ander uiterlijk gekregen. De eigenaar leek echter niet diep onder deze modelwijziging gebukt te gaan… Hij vond alles ook echt zijn schuld en ik wilde hem die overtuiging zeker niet afnemen. Als arme scholier had ik niet eens een originele uitlaat op de Harley gemonteerd, het betrof hier een aangepaste Zündapp Bella ( scooter ) demper, waarvan ik het uiteinde en vrijwel het gehele binnenwerk gedemonteerd had. De waarde van het gereduceerde uitlaatblik was derhalve minimaal en een vergoeding van 25 gulden meer dan billijk. Dit kreeg ik vlot van de Peugeotomobilist en beiden waren we hiermee tevreden.

De man had inmiddels zijn auto weer rechts geparkeerd, maar voor ik mijn weg kon vervolgen riep hij nogal verontrust mijn hulp nog even in: ‘Hij stuurt zo raar..!’ sprak hij verbaasd. ‘Wil je even kijken?’ Nu had ik in die dagen nog erg weinig kijk op autotechniek, maar was wel van goede wil… Het leek mij dat de voorwielen thans wel extreem veel toespoor vertoonden, zeker was de linker stuurstang danig verbogen. ‘Wil je er even mee rijden, om te kijken of dat nog kan?’ vroeg de man nu onzeker.

Daar ik net een paar weken ook mijn vierwielig brevet had, kon dat ook nog legaal. Ik stapte dus achter het stuur naast de eigenaar en we reden een blokje om.., er was inderdaad nauwelijks mee te rijden. Ik werd door het gehobbel van het voertuig en het gekwetter van de eigenaar nogal afgeleid en zag wat laat dat er juist een brigadierster van de politie al fluitend overstak met een hele horde schoolkindertjes in haar kielzog… Verwoed zocht ik met mijn rechtervoet het rempedaal maar vond dit o zo belangrijke vertragingsorgaan te laat… De politiedame bleek gelukkig uiterst kleine voeten te hebben, zodat ik net niet over haar tenen crosste… In de spiegel zag ik echter wel hoe zij met een rood hoofd nogal woest richting Peugeot gesticuleerde.

Ik adviseerde de man na het korte analyserende ritje ernstig een garage te bellen en er met deze wanstaltige wegligging niet verder mee te chaufferen…, ik bedoel…, voor je het weet heb je een botsing…

Ernst Hagen



Het tentamen

Beslommeringen Posted on Sat, September 11, 2010 13:28:33

Column 11 … 8 September 2010

Veel bekeuringen voor te snel rijden heb ik indertijd niet opgelopen in mijn Harley tijdperk. Eigenlijk zou je misschien juist beloond moeten worden wanneer je met zo’n trage tweewieler überhaupt een snelheidslimiet weet te overschrijden…, maar goed. Mijn biologieleraar van weleer en mijn moeder denken daar heel anders over. Toch werd ik weleens staande gehouden, zoals die befaamde keer zonder licht op mijn verjaardag…

Een andere keer, openbaarde zich plots een vreemd euvel aan de H.D., wat mij niet zeer ernstig toescheen, maar wel erg hinderlijk. Bij het bedienen van de achterrem, hoe lichtjes ook, sloeg deze onmiddellijk vast en blokkeerde aldus het achterwiel. Er bleek hier geen enkele dosering qua vertraging meer mogelijk. Tja, dat is nogal lastig bij dit type Harley, daar er weliswaar ook nog een voorrem aanwezig is, maar de werking hiervan meer puur symbolisch is… De oorzaak van het achterste agressieve remgedrag, kon ik zo niet een, twee, drie achterhalen. (Later bleek de centreerbout van de remschoenen gewoon wat los te zitten…)

Goede raad was enigszins kostbaar, daar ik de volgende morgen naar school moest om een belangrijk tentamen af te leggen en daar ook nog enige noeste denkarbeid voor diende te verrichten. Geen tijd voor gesleutel derhalve.

Ik besloot de gaffel aan het eind van de remstang maar los te koppelen van de remhevel aan de ankerplaat en de stang met een touwtje aan het frame te binden. Ik geef toe, een weinig elegante en best gevaarlijke oplossing, maar een vergeet- of paniekreactie op de rem en een dan blokkerend achterwiel leek mij ook niet tof… De loskoppeling werd overigens mooi aan het oog onttrokken door de lederen rechter zijtas en zo moest het maar.

Van Zaandam naar Amsterdam Zuid is geen wereldafstand, maar toch wel listig met slechts een wat schoorvoetend werkende voorrem… en met korte benen en schoenmaat 42 doe je ook niet veel extra’s…

Vol goede moed en een hoofd vol vergaarde tentamenkennis toog ik ’s anderendaags op pad met de Harley. In de buurt van Nieuw West gebeurde het…, het noodlot leek onbarmhartig toe te gaan slaan… Ik belandde in een politiefuik. Iedereen werd van de weg gedirigeerd en vervolgens uitgebreid gecontroleerd. Ik kreeg een uiterst vervelend gevoel in mijn buik. ‘Rustig blijven…, vluchten kan niet meer…’, bedacht ik mij nog juist bijtijds. ‘Wat er ook gebeurt…, ik blijf op de motor zitten…’…

‘Papieren alstublieft’, klonk het hoopvol uit de mond van de nog jonge diender. ‘Ah, die zijn voor elkaar en kloppend’, dacht ik nog blij… Dat bleek inderdaad in orde, maar nu werd het lastig. De ambtenaar in functie had reeds een rondje om mijn voertuig afgelegd (waarbij ik heel blij was met de rechter zijtas…), de banden en uitlaat aan een licht onderzoek onderworpen en vroeg nu: ‘De remmen meneer, zijn die in orde…?’ ‘Maar natuurlijk…!’ loog ik onmiddellijk voortvarend met mijn mooiste verontwaardigingsmimiek. Heel in de verte meende ik meteen weer het vage geluid van een kraaiende haan te vernemen…. Ik begon vervolgens direct met ingeknepen voorrem verwoede voorwaartse bewegingen met het hele lijf te maken ten bewijze van het welhaast superieure vertragingsmechaniek mijner motorvoertuig… De moderne veldwachter knikte instemmend en welwillend.

‘En achter…?’ vroeg hij nu. Meteen trapte ik op de achterrem, het touwtje stond enige beweging moeiteloos toe en ik keek verwachtingsvol naar mijn rechtervoet, teneinde de aandacht van de nog immer ingeknepen voorrem af te halen, wederom heftig voorwaartse bewegingen makend.

De totale actie was kennelijk overtuigend genoeg geweest, hoewel ik heel iets van argwaan meende te bespeuren. De man in uniform knikte kort en sprak de verlossende woorden: ’Mmm, karren maar…!’ Welnu, dat deed ik…

Zelden heb ik mij zo opgelucht, maar ook wel schuldig tegelijk gevoeld. De opluchting won het wel glansrijk. Bijkans zingend bereikte ik zonder ongelukken de school….

Het tentamen lukte ook nog…

Ernst Hagen