Het laatste KNMV Classics evenement van dit jaar en hoogstwaarschijnlijk sowieso míjn laatste wedstrijd in deze discipline.., vond afgelopen weekeinde plaats in Assen, tijdens de ONK ‘race of the champions’.

De weergoden leken ons aanvankelijk ogenschijnlijk minder goed gezind, maar dat viel uiteindelijk alles mee…; het meeste nat viel er naast… Maar wij troffen het echt, twee vrijwel droge trainingen, opwarmsessie en race, terwijl het tussendoor toch regelmatig regende.

Vrijdagavond het ‘rijdend onderkomen’ opgehaald bij Jan en Anneke en dan op het rennerskwartier een plekje zoeken in de ‘Classics corner’.

Onvolprezen Frans was op de valreep toch wederom bereid gebleken als begeleider op te treden en zijn vaardigheden als kok/poetser/butler en ‘mental coach’ ten toon te spreiden, teneinde mij nog optimaler te kunnen laten presteren… Welnu, dat laatste viel niet mee, al lag dat allerminst aan Frans. De bokkige viercilinder heeft het hele jaar nog niet datgene aan potentie kunnen etaleren wat ik gehoopt en verwacht had…, maar dat ligt geheel aan mezelf, een kwestie toch weer van prioriteiten stellen en voldoende aandacht geven.

Frans zorgt ook altijd voor aanvullende proviand… Hoewel Marti een hoeveelheid voedsel poneert waar men makkelijk de Kerstdagen mee haalt, had Frans nog een stuk of twaalf pizza’s, snoepgoed en drinkwaar meegenomen… “Heb je het laatste VIVO-filiaal in Den Helder óopgekocht?” vroeg ik verbaasd, doch Frans antwoordde ontkennend…

In de eerste training ging het niet echt beroerd, maar ik miste gewoon veel vermogen, de motor komt te moeizaam op toeren en ook niet hoog genoeg…, toch nog een elfde plek. Daarna de benzine filters verwijderd en dat leek een aardige optie, want in de tweede training kwam de motor qua toerental bovenin af en toe wel goed ‘door’. Acceleratie was echter minder en de rondetijden wezen dat ook uit… Twaalfde plek uiteindelijk, waar vriend Frank tiende stond.

Zaterdagavond feest in de tent van ‘Sjabbo’… Hij stopt er mee en wilde dit vieren. Erg gezellig, dat was het zeker… Na al die pizza’s van Frans lustten wij wel een slokje…

Zondagmorgen, tijdens het ontbijt, gaat mijn mobiel…, het is Sam die voor de poort staat. Ik moet er even heen om hem binnen te loodsen met een kaartje. Hij is op de motor…, de dappere! Het is namelijk nog mistig, zo vroeg en dus berekoud, zelfs voor deze wilskrachtige westfriese ‘diehard’…

Na Sam in het elektrische oventje in de caravan ontdooid te hebben, kan hij weer praten en zelfs bewegen. Ondertussen wijd ik mij met overgave maar weer eens aan carburateurs, gasnaalden en sproeiers om te pogen de fiets wat optimaler te krijgen. Het lukt net om op tijd voor de opwarmsessie de motor weer bedrijfsklaar te hebben. Tijdens deze sessie blijkt een en ander geheel verkeerd te zijn… De motor loopt nu nog beroerder… Ik lijk de weg een beetje kwijt… Er is echter nog een hele tijd te gaan tot de wedstrijd en ik ga toch maar weer wat wijzigen en terugstellen…

De wedstrijd is aan het eind van de middag en het is net weer droog. Mijn start is vrij goed, helaas verlies ik in de ‘Strubben’ veel terrein doordat de motor weer uit de versnelling schiet. De motor loopt verder wel weer beter dan ’s morgens en komt af en toe weer op ‘vol vermogen’… Vóór mij zie ik op afstand Bernard Bakker op zijn ABSAF en ik weet de afstand te verkleinen. Achter mij jagen echter Colin Stockdale ( vriend van Frank en tevens Engelsman) en Frank Lemstra zelf… Een eencilinder gevolgd door drie viercilinder Honda’s derhalve… Ik weet Bernard er een keer uit te remmen, maar hij accelereert mij zo weer voorbij. Ik kan wel volgen maar wordt vervolgens voorbijgestoken door Colin en Frank op het rechte eind. Ondanks af en toe mis schakelen en de acceleratie problematiek kan ik toch steeds weer aanhaken en af en toe zelfs inhalen… Dit stuivertje wisselen herhaalt zich enkele malen en onze schitterende strijd duurt de hele race van twaalf ronden… Prachtig! Aan het eind van de race begint ook Franks vierpitter wat in te houden en kan ik hem voor blijven. Het lukt door achterblijvers net niet om voldoende bij Colin aan te haken in de laatste meters, zodat hij achter Bernard tiende wordt, ik dus elfde en Frank twaalfde… Winnaar is Niek Leeuwis, die in een ronden lang gevecht Jan Frank Bakker nipt weet voor te blijven… Derde man is Jarno Jonker die reeds Nederlands kampioen is.

Na afloop krijg ik van Sam een fraai en fleurig boeket, omdat het ook mijn laatste ONK race is… Hierna de boel afgebroken en vlak voor het donker de caravan weer bij Anneke en Jan gestald. Het was weer een aangenaam race weekend…, luisterrijk, maar toch leerzaam…

Ernst