Het laatste Suzuki SV racegebeuren begint op zaterdag 2 oktober wat regenachtig en ook nog haperend. Bas, een vriend van Tom, wil wel met ons mee naar Assen, inclusief vriendin. Een beetje fanclub is nooit weg natuurlijk… Na zes minuten voor zijn deur te hebben gewacht, komt er eindelijk iets van beweging richting Toyota, maar wederom aarzeling bij het instappen… Mijn toch schier eindeloos geduld raakt wat op…, maar ik spreek desalniettemin allervriendelijkst: “Nou, kom op…!” De twee stappen in en we kunnen gaan. Even voor Middenmeer besluit Bas dat hij toch te beroerd is en naar huis wil, hij belt zijn vader en ik drop Bas plus lief bij de bushalte…

Een beetje laat arriveren wij in Assen, waar het nog steeds regent. De eerste training verloopt aldus op een natte baan en wat ons betreft zeer rustig, zowel Tom als ik hebben duidelijk de intentie er op te willen blijven zitten… Resultaat: Tom dertiende en ik de twaalfde startplek. Wij staan naast Steven van Haren ( van de ‘You tube’ SV filmpjes ) en Coen Pijnenburg ( niet van de ontbijtkoek; wij happen derhalve ook nooit naar Coen ). Ondanks het mindere weer toch een goed sfeertje. Het wordt droog en na de enkele training zullen wij nu twee wedstrijden rijden. De eerste wedstrijd is vroeg in de middag en de baan is dan nog behoorlijk nat met slechts hier en daar een droog spoortje. Na de start zitten Tom en ik zo rond de elfde plek. Ik ga een keer veel te wijd door de Strubben en Tom komt binnendoor. Ik besluit achter Tom te blijven en niet aan te dringen. Na tweederde race is de baan echter veel droger geworden, doch Tom blijft een beetje hetzelfde tempo rijden. Ik ga er toch maar voorbij en maak wat meer vaart. Meer dan een elfde plek zit er echter toch niet in…, Tom wordt twaalfde. Tom boft hiermee zeer…, met deze plek wint hij de Pirelli bandenset ter waarde van 260 euro…, mooi!

Voor de tweede race, aan het eind van de middag is de baan zo goed als droog. Tijdens de opwarmronde zie ik slechts hier en daar een nat spoortje. Mijn start is wel goed en ik heb een redelijke aansluiting met de eerste zes/zeven. De eerste ronde gaat goed, maar in de tweede omloop gaan er in de snelle Stekkenwal bocht plots drie rijders onderuit. De rest, waaronder ik, komen er gelukkig goed langs, maar achter mij gaan er nog twee onderuit, hier zit Tom helaas ook bij… Er is direct een rode vlag situatie, waarbij de wedstrijd dus wordt stilgelegd en de rijders zich verzamelen in de pitstraat. Ik hoor nu pas van Tom, maar ook dat hij okee is. Er blijkt een flink oliespoor te liggen, veroorzaakt door een Junior Cup rijder, die zijn oliedop vergeten was… Dan na een klein kwartiertje een herstart. Ik ben weer goed weg en zit rond de zevende plek. Ik passeer, twee rijders, ga goed door de schoongemaakte Stekkenwal en ga stevig de Bult in… Bij het aanremmen/insturen gaat het echter mis… Ik ben de motor volledig kwijt en kletter op het asfalt… Vlak achter mij doet Johan Hogenes ongeveer hetzelfde… Kennelijk ligt hier ook een beetje olie… Het maakt niet meer uit… Wij liggen een beetje op een rot plek en er is weer een rode vlag. Ik voel (alweer) mijn rechter enkel en ben ook wederom met mijn schedel op het wegdek gestuiterd.

Hoewel wij Hagens befaamd zijn om ons veelal harde hoofd, voel ik mij toch wat duizelig. Best vreemd, sterretjes wanneer het niet echt duister is… Mijn krasse knar is weer eens een bekrast exemplaar… Gelukkig heeft de deugdelijke valhoed weer uitstekend werk gedaan. Als ik in het medisch centrum lig, weet ik even niet wat er precies gebeurd is en helemaal niet hoe ik er gekomen ben… Dat is best raar. Gelukkig dat dokter van der Vorm mij vroeger al met een ‘tankje’ vergeleek en ik heb best baat bij die gedachte…

Tom ontfermt zich over mij en de spullen en met hulp van Steven en Coen wordt de ‘zooi’ weer in de bus geladen. Ik kan wel op de voet staan en besluit dat er niets gebroken is en bezoek aan ziekenhuis en zo niet nodig is.

Tom mag van mij naar huis rijden… Paoline is net thuis, na een operatie en zo kan Tom daar mooi heen. Ik ga mijn wonden thuis op de bank likken en Mart overtuigen van mijn atletisch lichaam en herstelvermogen, flexibiliteit, ijzeren wil en nog veel meer onzin… Ach, dat maakt het leven nu zo aangenaam…

Beetje lastig is dat ik zondag mijn ‘Black Bomberdag’ in Schagen heb georganiseerd, waar ik natuurlijk wel bij moet zijn… Ook dat is echter met veel dank aan Marti, Tom, Klaas Poutsma en Frans Forrer weer geheel gelukt… Zondagavond eindelijk rust. Er zit me maar één ding een beetje dwars…, ik weet niet hoe de laatste wedstrijd, na de tweede herstart is verlopen en ben ook benieuwd naar het eindklassement… Ik weet dat ik na de voorlaatste wedstrijd ben gezakt van de zevende naar de achtste plaats…, maar nu…?

Maandagochtend, vlak voor dit schrijven, constateer ik pas via de KNMV Cup site dat ik achtste in de eindstand gebleven ben… Niet zo mooi als vorig jaar, maar toch wel goed en zeer bevorderlijk voor mijn herstelproces…

Het was ondanks de asfaltuitstapjes toch weer een mooi jaar. We stoppen met de Cupraces, hebben weer veel te knutselen, al valt de schade reuze mee en dan zien we wel…

Eerst even vanaf woensdag tien dagen mediteren in België… ( Vipassana )…

Ja, ben zelf ook erg benieuwd…

Errunst